Методи Мајнов, Мој Фонд

И откако веќе се заморивме да пишуваме дека светските берзи растат како ненормални(од 9-ти март 2009-та до 19ти јануари 2010 американскиот СП500 индекс порасна 70%, преведено на нашки, инвеститорите остварија 70% добивка за 10 месеци!!!), конечно повторно се случи нешто така нормално како пад! Имено грижите дека Кина ќе ги зголеми каматните стапки и со тоа ќе се обиде да спречи создавање балони во секторот на недвижностите, акциите, корпоративните и потрошувачките кредити (можна пратечка појава на секоја забревтана економија со ниски каматни стапки), потоа најавите на Обама дека ќе ги ограничи активностите на американските банки(така социјалистички!) за да банките примарно опслужуваат клиенти(потсетува на едно време кога банките во Југославија беа сервис на стопанството и граѓаните, а не профитни установи), а со цел спречување на правење балони(повторно тој збор!) и профит за своја сметка на берзите и пазарите на инструменти за финансирање на прометот со недвожности, како и барањето до банките да се раздолжат кон ФЕДот (и данокоплаќачите во САД), беше доволен сигнал за најголемите институционални инвеститори(читај: банки и друштва за управувања со фондови) да почнат да распродаваат и да ги рушат берзите. Нормално, страдаат оние што последни инвестирале, а шортерите, кои конечно ги дочекаа своите пет минути, можат да купат на пониско и да се раздолжат за позајмените акции што ги продале на некоја цена, која според нивно мислење била превисока за дотичните акции или индекси. Кај сме ние, како македонска берза во овие игранки? Заглавени помеѓу неизвесните политички изгледи на нашата евроатланска интеграција и дивидендната сезона која се приближува, мал ветер во едрата дувна со доаѓањето на неколку европомагатели, кои веројатно не се случано дојдени, а за кои не знаеме дали носеа вазелин(или путер, како кој милува) или налик на американскиот амбасадор, вреќа со стапови и мрачни наговестувања дека ете, ако не се реши името, не ни гинат 10 години(минимум) самотија. За воља на вистината, без евроинтеграции, не само дека Македонија ќе си остане слепо црево на балканите, во транспортен и економски смисол, туку и во финансиски смисол, па македонските инвеститори и во наредниот период ќе бидат осамени на берзата и ќе си ги мерат силите меѓу себе, обидувајки се да ги откупат странските бегачи, кои продавајки, кој со ќар, кој со зијан(зависно пред се кој кога влегол), со мака си ги извлекуваат своите пари. Тоа има и свои добри страни, а имено потценетост на извесни акции т.е помал ризик при инвестирање. Воедно, некои акции имаат висок дивиденден принос, (нема акции во светот кои носат 14-15% годишен принос како акциите на Македонскиот Телеком, Тутунска банка итн), што во услови на пад на каматните стапки на депозитите кои македонските штедачи можат да ги добијат во банките, е сосема задоволителна алтернатива за оние кои се спремни да прифатат одреден ризик (а имено дека догодина, хипотетички, можеби ќе биде бетер, па спомнатите компании нема да бидат во состојба да исплатат толкава дивиденда, поради што би паднале цените на нивните акции?) Ова последново е недајбоже, бидејки според некои мислења, можноста за повторна депресија на светско ниво е 40%, што не ги спречува фаталистите да мислат дека 2010-та во Македонија ќе биде и полоша од 2009-та.

Искрено, ни здосади да им објаснуваме дека најлошото помина уште пред 10 месеци, и дека светот и векот нема да пропадне итн итн (па макар и да не влеземе во ЕУ и НАТО, нели?). Поточно, луѓето и во Македонија и понатаму ќе зборуваат на мобилен, ќе земаат кредити за да си купат стан или автомобил, ќе јадат, пијат, со еден збор ќе продолжат да живеат, заработуваат, трошат, штедат во банки и акции(се надеваме и во фондови), како и останати луѓе насекаде низ светот. А што да правиме со pullbackot? Кој има храброст може да инвестира –сосема нормално, секој пад значи смалени цени и смален ризик за инвестирањето во акции и удели во фондовите,